Schola dziecięca powstała w maju 2019 r.w naszej Parafii.

Prowadzący: Iwona Morawska, Karolina Tomaszewska,

                      Andrzej Horbajczuk, Róża Bunalska.

==========================================

 

PIEŚNI DLA SCHOLI /alfabet./

stan na 8 marca 2020

 

1144 /6/ - ABBA, OJCZE

1172 /2/ - ALBOWIEM TAK BÓG UMIŁOWAŁ

1157 /6/ - ARCHANIOŁ BOŻY GABRYJEL

 

1152 /2/ - BARANKU BOŻY

1145 /6/ - BARKA

1171 /7/ - BLISKIE JEST KRÓLESTWO BOŻE

1146 /3/ - BŁOGOSŁAWIENI MIŁOSIERNI

1161 /7/ - BOŻE OBDARZ KOŚCIÓŁ TWÓJ

1133 /1/ - BÓG JEST MIŁOŚCIĄ

1167 /6/ - BYĆ BLIŻEJ CIEBIE CHCĘ

 

1174/8/ - CIEBIE CAŁĄ DUSZĄ PRAGNĘ

1125 /5/ – CHRYSTUS PAN KARMI NAS

231/5/ - CHRYSTUS PAN W NIEBO WSTĘPUJE

401/1/ - CHRYSTUS WODZEM, CHRYSTUS KRÓLEM

1181/7/ - CHWALCIE PANA NIEBIOS

1136 /5/ - CHWAŁA NA WYSOKOŚCI, GLORIA

 

1158 /6/ - DO NAZARETU GDZIE JEJ DOM

1186 /2/ - DOTKNIJ PANIE MOICH OCZU

1108 /7/ - DUCH ŚW. NIECH JEDNOCZY NAS

1179 /1/ - DUCHU ŚW. PRZYJDŹ

1168 /1/ - DUCHU ŚW. PRZYJDŹ PROSIMY

1114 /1/ - DUCHU ŚW. WYLEWAJ SIĘ NA NAS

1185 /2/ - DUCHU ŚW. WOŁAM PRZYJDŹ

1175/3/ - DUSZO CHRYSTUSOWA, UŚWIĘĆ MNIE

1110 /3/ - DZIĘKI, O PANIE SKŁADAMY DZIĘKI

 

1124 /2/ - IDZIE JEZUS

1103 /1/ - IDZIE MÓJ PAN

1112 /2/ - IDZIE MÓJ PAN

 

1116 /1/ - JAM DZIECKIEM TWYM

1130 /12/ - JEDEN CHLEB dłuższe

1102 /5/ - JEDEN CHLEB

1104 /1/ - JEDEN DZIEŃ W PRZEDSIONKACH

1105 /1/ - JESTEŚ KRÓLEM

1189 /6/ - JESTEŚ PANIE WINNYM KRZEWEM

1142 /6/ - JEZUS DAJE NAM ZBAWIENIE

1149 /6/ - JEZUS SIŁĄ MĄ

 

1138 /1/ - KRÓL KRÓLÓW

1147 /2/ - KTO SPOŻYWA MOJE CIAŁO

 

1111 /9/ - MATKA, KTÓRA POD KRZYŻEM STAŁA

1188 /1/ - MISERICORDIAS DOMINI

1156 /1/ - MÓJ JEZUS KRÓLEM KRÓLÓW JEST

 

1140 /4/ - NIECHAJ Z NAMI BĘDZIE PAN

1143 /3/ - NIECHAJ ZSTĄPI DUCH TWÓJ

1109 /7/ - NIE LĘKAJCIE SIĘ dłuższe

1119 /5/ - NIE LĘKAJCIE SIĘ

500 /11/ - NIE ZASTĄPI CIEBIE NIKT

 

1128 /6/ - OCZYŚC SERCE ME

1180/2/ - ODDAJMY CZEŚĆ ŚWIĘTEMU PANU CHWAŁ

1101 /4/ - OFIARUJĘ TOBIE PANIE MÓJ dłuższe

1106 /2/ - OFIARUJĘ TOBIE PANIE MÓJ

1187 /1/ - O JAK WIELKI JEST PAN

1150 /1/ i 1166/1/- O PANI, UFNOŚĆ NASZA

1123 /8/ - O PANIE TY NAM DAJESZ

1134 /6/ - O, PANIE TYŚ MOIM PASTERZEM

1113 /1/ - OTO JEST DZIEŃ

1154 /1/ - OTO PAN BÓG PRZYJDZIE

 

1141 /7/ - PANIE DOBRY JAK CHLEB

1126 /1/ - PANIE JEZU CHR. SYNU BOGA, ZMIŁU

1182 /2/ - PANIE JEZU ZABIERZEMY CIĘ DO DOMU

1129 /2/ - PANIE MÓJ PRZYCHODZĘ DZIŚ

1178 /7/ - PANIE PRAGNIENIA LUDZKICH SERC

1155 /1/ - PAN BLISKO JEST

  478 /1/ - PAN JEST MOCĄ SWOJEGO LUDU

1122 /1/ - PAN JEST MOIM PASTERZEM

1115 /6/ - PAN JEZUS JUŻ SIĘ ZBLIŻA

1148 /1/ - PAN MNIE STRZEŻE

1118 /6/ - PIEŚŃ DLA RODZICÓW

1139 /5/ - POKŁADAM W PANU UFNOŚĆ MĄ

1190 /1/ - POKÓJ WAM

1120 /1/ - PRZYCHODZISZ PANIE MIMO DRZWI…

1153 /5/ - PRZYJDŹ JEZU, PRZYJDŹ

 

1162/10/ - SERCE WIELKIE NAM DAJ

1165 /1/ - ŚWIATŁOŚĆ W CIEMNOŚCI ŚWIECI

1107 /2/ - ŚWIĘTE IMIĘ JEZUS

1137 /2/ - ŚWIĘTEMU BOGU ODDAJ CZEŚĆ

1151 /4/ - ŚWIĘTY / ŚWIĘTY…

 

1173/2/ - TA KREW Z GRZECHU OBMYWA MNIE

1131 /2/ - TCHNI MOC, TCHNIJ MIŁOŚĆ

1100 /6/ i 1163/6/- TO PRZYKAZANIE JA DZIŚ DAJĘ WAM

1160 /1/ - TY PRZEZ KRÓLOWĄ

 

1169 /1/ - UBI CARITAS

1117 /6/ - UROCZYSTY DZIEŃ KOMUNII

1135 /2/ - UWIELBIAM IMIĘ TWOJE PANIE

 

1176 /8/ - WIERZĘ W CIEBIE PANIE

1170 /3/ - W KRUSZYNIE CHLEBA

1159 /1/ - WODY JORDANU

1132 /1/ - WSZYSTKO MOGĘ W TYM KTÓRY MNIE…..

1164 /3/ - WY JESTEŚCIE NA ZIEMI ŚWIATŁEM

1127 /10/ - WYKRZYKUJCIE BOGU

1121 /1/ - WYPŁYŃ NA GŁĘBIĘ

 

  WSPÓLNOTA ŻYWEGO RÓŻAŃCA  

 

Opiekun: Ks. Proboszcz

Zelatorka: Zofia Kuzyk

      «Modlitwa różańcowa jest modlitwą człowieka za człowieka; jest modlitwą ludzkiej solidarności, modlitwą wspólną odkupionych, która odbija w sobie ducha i intencje pierwszej z odkupionych, Maryi, Matki i obrazu Kościoła; jest modlitwą za wszystkich ludzi świata i historii, żywych i umarłych, powołanych do tworzenia wraz z nami Ciała Chrystusa i do stania się wraz z Nim współdziedzicami chwały Ojca». (Jan Paweł II)

    

  LITURGICZNA SŁUŻBA OŁTARZA  

 

 

  Ministranci i ministrantki oraz lektorzy i lektorki

  Opiekun: Ks. Proboszcz

  Prezes LSO: Szymon Groszkowski

 

  Prezes zasłużony LSO: Maciej Adamczewski

  Marta Mróz, Katarzyna Adamczewska,

Łucja Jefimow

 

  "Ministrare" (z łac.) znaczy "służyć"

  Służymy Bogu, kiedy przyczyniamy się do tego, aby liturgia była piękna. Słowo "ministrant" wskazuje szczególnie na służbę we Mszy św. 

  KRÓLUJ NAM CHRYSTE ! - ZAWSZE I WSZĘDZIE !


      Ministrant jest pomocnikiem przy sprawowaniu Mszy św. i podczas innych nabożeństw liturgicznych. Ministrant przez służenie wskazuje, że każde nabożeństwo liturgiczne sprawowane w kościele, jest nie tylko sprawą kapłana, lecz sprawą całej parafii i wszystkich wiernych! Ministrant służy kapłanowi i ludowi Bożemu, a przez to służy samemu Bogu.

     Ministrant przez swoje służenie pokazuje, że "uczestniczyć w liturgii" nie znaczy tak jak w kinie albo przed telewizorem tylko słuchać czy oglądać. "Uczestniczyć w liturgii" to znaczy także współdziałać i współtworzyć ją, czynnie się w niej angażując!

     Liturgiczna Służba Ołtarza ministrantów i ministrantek przy Parafii św. Moniki w Kajkowie istnieje od 13 lipca 2000 r. - kiedy dwóch pierwszych ministrantów (Maciej Adamczewski i Paweł Przystaś), służących jeszcze w kościele NPNMP w Ostródzie, usługiwało podczas Mszy św. w świetlicy ZSR oraz 16 lipca na Mszy św. poświęcenia krzyża i placu pod przyszłą świątynię.
     Wspólnota liczy obecnie 8 osób plus 2 ministrantów zasłużonych. Opiekunem LSO jest ks. Proboszcz.

     Każdy ministrant ma wyznaczone obowiązkowe Msze św., na których zawsze powinien być obecny.

 


.......LEKTOR ....

 ----


.....MINISTRANCI ...

 Maja Bunalska

Szymon Groszkowski

Nikola Wiśniewska

Jakub Pasik


.....KANDYDACI .....

Piotr Wiśniewski

Wiktoria Chrostowska

 

 

  ZASADY MINISTRANCKIE  

 


1.    Ministrant kocha Boga i dla Jego chwały wzorowo spełnia swoje obowiązki.
2.    Ministrant służy Chrystusowi w ludziach.
3.    Ministrant zwalcza swoje wady i pracuje nad swoim charakterem.
4.    Ministrant rozwija w sobie życie Boże.
5.    Ministrant poznaje liturgię i żyje nią.
6.    Ministrant wznosi wszędzie prawdziwą radość.
7.    Ministrant przeżywa Boga w przyrodzie.
8.    Ministrant zdobywa kolegów w pracy i zabawie dla Chrystusa.
9.    Ministrant jest pilny i sumienny w nauce i pracy zawodowej.
10.    Ministrant modli się za Ojczyznę i służy jej rzetelną pracą.

 

HISTORIA MINISTRANTÓW 

 

       Początków ministrantury możemy się dopatrywać już za czasów Jezusa Chrystusa. W Ewangelii św. Jana czytamy: "Andrzej, brat Szymona Piotra, rzekł do Jezusa: Jest tu jeden chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby (...). Jezus wziął chleby i odmówiwszy dziękczynienie, rozdał siedzącym" (J 6, 8-9, 11). Tak, więc ów "praministrant" usłużył samemu Zbawicielowi i w ten sposób uczestniczył w cudzie rozmnożenia chleba i ryb, który możemy uważać za zapowiedź Eucharystii. Trzeba dodać, że podczas Ostatniej Wieczerzy czyli pierwszej Mszy św. do stołu usługiwały kobiety, co można także interpretować jako początek służby dziewcząt przy świętych obrzędach. Faktem jest, że od początku chrześcijaństwa biskup sprawował Najświętszą Ofiarę wraz z asystą liturgiczną. Na początku byli to diakoni. Już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa ukształtował się osobny urząd lektora. Był on sprawowany przez chłopców, którym stawiano wysokie wymagania moralne. Wspaniałe świadectwo lektorom tamtych czasów wystawił biskup Cyprian, męczennik z Kartaginy. W jednym ze swych listów opowiada o Aureliuszu, który odważnie bronił wiary i cierpiał z jej powodu.
      W późniejszych wiekach publiczne czytanie słowa Bożego zarezerwowane było wyłącznie dla osób przygotowujących się do kapłaństwa. W średniowieczu do Mszy św. usługują klerycy, a od Soboru Trydenckiego (1545r.) ministranci. W oficjalnych dokumentach Kościoła wzmiankę na ten temat znajdujemy dopiero w "Mediator Dei" Piusa XII z 1947 r. Zapewne starsi pamiętają jeszcze Msze Św. odprawiane w języku łacińskim, gdzie ksiądz był odwrócony tyłem do ludzi. Wówczas służyło tylko dwóch ministrantów, zaś prezbiterium było oddzielone od reszty świątyni. Dopiero Sobór Watykański II (1962-1965) zajął się reformą liturgii i powrócił do starej tradycji Kościoła. Podkreślił rolę ludzi świeckich w sprawowaniu kultu Bożego i powierza na nowo funkcję lektora także osobom świeckim nie posiadających święceń. Liczny udział ministrantów i lektorów w liturgii wymaga jednak odpowiedniej troski o należyte przygotowanie ich do wykonywanych funkcji. W czasach współczesnych do służby dopuszcza się także dziewczęta.
 
 
 

 

  PATRON MINISTRANTÓW 

 

ŚW. DOMINIK SAVIO

   Urodził się we Włoszech, w roku 1842. Dominik Savio żył zaledwie piętnaście lat, ale zdążył osiągnąć wysoki stopień świętości. Był uczniem św. Jana Bosco, który kochał go jak syna. Rodzicami jego byli: Karol Savio, rzemieślnik i Brygida Gajato, wiejska krawcowa. Dominik uczęszczał do szkółki prowadzonej przez miejscowego proboszcza, a potem do szkoły w Castelnuowo d'Asti.
    8 kwietnia 1849 r. w samą Wielkanoc przyjął pierwszą Komunię św. Ze strony księdza proboszcza był to akt wielkiej odwagi, gdyż w owych czasach panowało jeszcze przekonanie, że do Sakramentów świętych Pokuty i Ołtarza należy dopuszczać w wieku znacznie późniejszym. O dojrzałości duchowej tego dziecka świadczą postanowienia, jakie napisał z okazji tej uroczystości w swej książeczce do nabożeństwa:
1) będę często spowiadał się i komunikował, ilekroć mi na to zezwoli mój spowiednik,
2) będę święcił dzień święty,
3) moimi przyjaciółmi będą Jezus i Maryja,
4) raczej umrę aniżeli zgrzeszę.
     To nieprawdopodobne, ale te postanowienia nie pozostały tylko na kartce. Dominik wiernie je realizował. Kiedy Dominik miał zaledwie 5 lat, już usługiwał do Mszy Św. Kiedy pewnego dnia znalazł się na ulicy i zobaczył kapłana idącego z wiatykiem do umierającego, natychmiast uklęknął i podsunął swą chusteczkę pod kolana pewnemu oficerowi, który bał się uklęknąć, by nie zabrudzić swoich spodni.
      Dnia pewnego zapukał do pokoju św. Jana Bosco błagając kapłana, by natychmiast szedł z nim. Zaprowadził go do mieszkania umierającego protestanta, który pragnął pojednać się z Bogiem. Dla św. Jana Bosco pozostało na zawsze zagadką, skąd Dominik dowiedział się o tym protestancie i o miejscu jego zamieszkania, skoro tu nigdy nie bywał. Nie wypadało zaś chłopca o to zapytać.
     Kiedy indziej Dominik stanął przed bramą jednego domu i zadzwonił. Gdy mu otwarto, zapytał, kto tu umiera. Zaprzeczono, a gdy na jego naleganie zaczęto wypytywać po mieszkaniach, znaleziono samotną, umierającą staruszkę.
     Chcąc pomóc św. Janowi w jego pracy misyjnej, zorganizował towarzystwo pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia. Pomimo że życie św. Dominika płynęło w ubóstwie, pracy i cierpieniach, przepełniała go radość i pogodna świętość. Pewnego razu napisał do przyjaciela: "Tu, na ziemi świętość polega na tym, aby być stale radosnym i wiernie wypełniać nasze obowiązki". Innym razem ks. Bosko poszedł szukać Dominika, ponieważ nie było go w szkole. Znalazł go w kościele wpatrzonego w tabernakulum i zatopionego w modlitwie. Chłopiec nie wiedział nawet, że ta ,,chwila” rozmowy z Bogiem trwała aż 7 godzin!
    Kiedy pewnego razu dostrzegł w rękach chłopców gorszące pismo, podarł je na kawałki. Nie chciał oglądać brzydkich obrazków, bo pragnął – jak sam mówił – zachować czystość oczu na oglądanie nieba. Innym razem dwóch chłopców, chcąc wyrównać porachunki, stanęło do pojedynku. Z odległości 20 metrów mieli obrzucać się kamieniami. Kiedy Dominik dowiedział się o tym, wziął do ręki krzyżyk, stanął pomiędzy nimi i wyjaśnił, że Pan Jezus choć niewinnie umarł na krzyżu, to jednak wybaczył swoim oprawcą. Tym bardziej oni nie powinni szukać zemsty, a jeśli koniecznie muszą dopuścić się przemocy, to niech tymi kamieniami uderzą najpierw w niego. Po tej niezwykłej lekcji kamienie wypadły z rąk chłopców i pojedynek się nie odbył.
     Późną jesienią 1856 r. Dominik zaczął odczuwać wysoką gorączkę, gnębił go silny, uporczywy kaszel. Św. Jan Bosco wezwał lekarza. Ten orzekł chorobę płuc, bardzo już zaawansowaną i polecił by chłopca natychmiast odesłać do rodzinnych stron, może go jeszcze powietrze uratuje. Męczył się jeszcze kilka miesięcy. Dnia 9 marca 1857 r., zaopatrzony Sakramentami świętymi, kiedy ojciec czytał mu modlitwy o dobrą śmierć z książki do nabożeństwa, którą dla swojej młodzieży ułożył Św. Jan Bosco, chłopiec nagle zawołał: "Do widzenia, ojcze! Do widzenia! O, jakie piękne rzeczy widzę!"
     Obchodzimy dzień jego święta 5 maja.

 

  MODLITWY MINISTRANTA  

 

Przed Mszą Św.

     Oto za chwilę przystąpię do ołtarza Bożego, do Boga, który rozwesela młodość moją, do świętej przystępuję służby. Chcę ją dobrze pełnić. Proszę Cię, Panie Jezu, o łaskę skupienia, by myśli moje były przy Tobie, by oczy moje były zwrócone na ołtarz, a serce moje oddane tylko Tobie. Amen.

 

Po Mszy Św.

     Boże, którego dobroć powołała mnie do Twej służby, spraw bym uświęcony(a) uczestnictwem w Twych tajemnicach, przez dzień dzisiejszy i całe me życie szedł(ła) tylko drogą zbawienie. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

 

 

Tablo rok 2000 - 2005

Kajkowo 2009-03-29


 

 

DANE PARAFII

RZYMSKOKATOLICKA PARAFIA
ŚWIĘTEJ MONIKI
W KAJKOWIE
ul. Henrykowska 4,
14-100 Ostróda
kom. 600 939 159
89 646 01 51
parafia@kajkowo.pl

NIP 7411882726
REGON 511378007

K S. P R O B O S Z C Z

Ks. kanonik mgr lic.
ANDRZEJ CIUĆKOWSKI
Wicedziekan Dekanatu
Ostróda I-Wschód
ul. Kwiatowa 2, Kajkowo
14-100 Ostróda

ODPUST ŚW. MONIKI

UROCZYSTOŚĆ ŚW. MONIKI
27 SIERPNIA 2020 r.
Msza św. godz.18.00

KONTO PARAFII

ING BANK ŚLĄSKI
60105018071000009063319058
na cele kultu religijnego
- budowa kościoła